Schuur

Gus van Sant weet het beste van de de jaren zeventig misdaadthrillers á la Dog Day Afternoon te kanaliseren in deze politieke gijzelingsfilm dat lijkt te verwijzen naar het recente incident rondom Luigi Mangione.

Deze voorstelling verkent identiteit, gemeenschap en het idee dat vreugde zelf een daad van verzet kan zijn. BLACK JOY is een uitnodiging om te luisteren, contact te maken en verhalen te vieren die het verdienen om gehoord te worden.

Hedda weigert te bestaan binnen verwachtingen die anderen haar opleggen. Geen stereotype, geen pion, maar iemand die haar eigen verhaal opeist. Dat is wat ik zo sterk vind aan dit stuk van Ibsen, dat Abdel Daoudi nu in een nieuw jasje naar de theaters brengt. Het werk van Abdel is eerlijk, krachtig en hij weet personages altijd zo te doorgronden dat het erg gelaagde figuren worden. Daarom past dit stuk perfect bij zijn stijl!